x93Ben jij moslim?x94 vraagt de negenjarige Pim aan Sahin. De evenoude Sahin lacht en knikt langzaam met zijn hoofd: x93Ja.x94

x93Moslims zijn stom zegt papa.x94 Een lange stilte volgt. x93Jebent zelf stom!x94 Sahins gezicht staat nu op onweer. x93Nietes! Papa zegt dat jullieslechte dingen doen! Jouw papa slaat jouw mama en hij vind dat ze met eentheedoek op haar hoofd moet lopen.x94 x93Mijn papa slaat niet!x94 Terwijl de tranenuit zijn ogen beginnen te rollen vervolgt Sahin: x93En dat is geen theedoek, hetheet een hoofddoek!x94

x93Mijn papa zegt ook dat jullie lui zijn en slecht werkenx94 Sahinmoet zich nu inhouden om Pim niet te slaan. x93Dat is he-le-maal niet waar! Jouw papaliegt!x94 x93Enx94 gaat Pim verder x93papa zegt dat jullie agressief zijn en snel slaanen mensen dood maken.x94

Terwijl Sahin op het punt staat om in huilen uit te barstenkomen Naomi en Nadira aanlopen. x93Sahin is moslimx94 zegt Pim x93en moslims zijnslecht zegt mijn papax94 x93Wat is een moslim?x94 vraagt Naomi. x93Moslims zijn mensendie andere mensen dood willen maken en ze werken nietx94 Trots verteld Pim weerzijn wijsheden.

x93Ik vind jou wel lief op school.x94 Stotterend verlaten dezewoorden Pims mond. Terwijl hij Nadira hiermee laat schrikken, kijkt hij zelfverlegen richting de grond. x93Maar jij vind mij toch slecht?x94 Nadira klinkt volongeloof. x93Mijn papa en mijn mama en mijn broertjes en ik zijn moslim.x94

Pims kleine hoofd kleurt knalrood. x93Jij kan toch geen moslimzijn?x94 x93 Waarom niet?x94 x93Je hebt geen theedoek op je hoofd.x94 Langzaam keert Pimszelfvertrouwen weer terug. x93Nee, ik hoef dat niet. Jij bent dom! Kom Naomi,laten we naar huis gaan.x94

Nog voordat de twee meisjes er vandoor zijn herkent Sahinzijn broer. x93Hamid! Hamid! Pim noemt ons stom, omdat we moslim zijn!x94 Meteenkomt de dertienjarige Hamid richting de vier kinderen gefietst.

x93Waarom noem jij ons stom?x94 Hamid gaat dreigend voor Pimstaan. x93Waarom noem jij ons zo? Wij zijn niet stom. Volgens mij ben jij zelfstomx94 Geschrokken zet Pim een stapje achteruit. Stotterend antwoordt hij: x93Mijnpapa zegt dat jullie slecht zijn. Hij vind jullie gevaarlijk en stom.x94 Hamid plaatstzijn handen op Pims borst en geeft hem een duw. Terwijl Pim op de grond ligt,spuugt Hamid hem in zijn gezicht. x93Jij moet ons niet stom noemen, wijzijn niet stom!x94 Huilend op de grond kan Pim geen kant meer op. Volledig verrastdoor de situatie zet Noami het op een schreeuwen, waarop een man komtaangerend.

x93Scheer jullie weg! Rot kinderen! Asociale moslims! Laatmijn zoon met rust! Tuig! Jullie zijn allemaal tuig!x94 Terwijl de vier kinderendoor zijn agressieve stem en wilde armbewegingen volledig overstuur wegrennen,staat Pim weer op.

x93Wat zeg ik je nou altijd Pim? Blijf uit de buurt van diemoslims! Je weet toch dat ze gevaarlijk zijn? Hoe vaak moet ik je dat nogvertellen?x94 x93Sorry papa, ik wilde alleen tegen ze zeggen dat ze stom waren,meer niet. Echt niet.x94

x93Het is al goed jongen, maar pas voortaan wel beter op. Je kuntniet iedereen vertrouwen, er lopen tegenwoordig een boel gekke mensen rond op dezewereld x85x94

Terwijl de zon door het slaapkamerraam scheen, zag ik haarprachtige vormen. Eindelijk, na al die tijd lag ze naast me. Ik bekeek haarnogmaals van top tot teen en weer terug en voelde een erectie opkomen.

Maandenlang ben ik met haar bezig geweest. Heb ik mijhelemaal in haar wereld ingeleefd. Haar school, haar sport, haar kamer. Alleswist ik van haar, ik kon geen fouten maken. Ik moest alles van haar wetenvoordat ik tot actie over durfde te gaan.

Haar lieve lach, haar prachtig golvende haar, haarvertederende blik. Alles aan haar zorgde voor opwinding bij mij. Ze was als eenengel, ongrijpbaar, maar zo mooi en perfect. Voor haar moest ik gaan, zij moesthet eerste meisje worden waarbij het me zou lukken. Zij zou het eerste meisje wordenwaarmee ik eindelijk zou delen waar ik altijd al naar verlang.

Nee, zij was niet het eerste meisje waartoe ik meaangetrokken voelde, maar zo sterk als mijn verlangen naar haar was, had ik nognooit meegemaakt. Een magneet verwoordt niet de aantrekkingskracht die zij opmij had. Nee, dit was een elektromagneet, eentje van de sterkste soort zelfs. Eentjewaartegen ik mij niet meer kon verzetten, zoals ik in de vorige gevallen nogwel kon.

Ik streel met mijn rechterhand over haar wang en laat mijnvingers door haar haar glijden. Langzaam laat ik mijn linkerhand over haarlichaam naar beneden glijden en voel weer diezelfde opwinding als gisteravond. Terwijlik met mijn rechterhand nu mijn penis omvat, moet ik mij inhouden om te zorgendat ik haar nog niet wakker maak. Terwijl ik mijn ene hand langs haar benenbeweeg, beweegt de andere voor drie minuten ritmisch om mijn penis.

Op het moment dat ik snel een douche neem, slaapt zij nogsteeds in mijn bed. Ik bedenk me dat ik dit beddengoed nooit meer zal wassen. Vooreeuwig zal ik in haar geur kunnen slapen, zal ik haar altijd bij mij in bedhouden. Nooit zal ik haar meer hoeven te laten gaan. Voor even voel ik mij degelukkigste persoon op deze aarde.

Dit gelukzalige moment maakt echter al snel plaats voorlichte wanhoop. Wat moet ik nu doen? Hoe moet ik hier nu mee omgaan? Wat vertelik tegen haar? Tot nu toe had ik alleen nog maar gefantaseerd over een nachtals deze. Ik had erop gehoopt, erom gebeden, ernaar verlangd. Nooit had ikverwacht dat het ook daadwerkelijk zou lukken. Dat ik dit zou durven, dat ik mezou overgeven aan mijn gevoelens.

Snel probeer ik alles te ordenen. Mijn vrouw is met eenvriendin weg en komt morgenochtend weer thuis. Om haar hoef ik me dus voorlopiggeen zorgen te maken. Maar wat moet ik met haar? Ik kijk naar mijn bed en ziedat ze nog steeds slaapt. Wonderschoon ligt ze nog steeds in mijn bed, maar ikheb geen tijd meer voor haar. Ze moet weg hier. Weg voordat iemand me doorheeft. Haar ouders zullen op zoek zijn, de politie zal gaan zoeken. Een meisje van haar leeftijd wordt snel gemist. Het hele dorp zal in paniek zijn, iedereen zal helpen zoeken. Nee, niemand kan en mag achter de waarheid komen.

Ik gooi het flesje GHB leeg in de wc, spoel deze door enbedenk me dat ik haar nergens heen kan brengen. Ze moet zo snel mogelijk weg,maar iedereen op straat zal haar zien. Ik til haar uit bed en loop naar dekelder. Terwijl zij langzaam ontwaakt en haar ogen opent, ziet ze nog net hetmes dat ik met volle kracht in haar richting beweeg.

Tranen van geluk en verdriet vullen mijn ogen.

x93Nog maar vijftien uur te gaan.x94 Hij praat hardop tegenzichzelf terwijl hij richting het koffiezetapparaat loopt. Nog maar vijftienlange uren werken en wachten. Terwijl hij gewoontegetrouw de automaat eendubbele espresso met suiker laat maken, kijkt hij nogmaals vooruit. x93Nog maarveertien uur en achtenvijftig minuten te gaan, wat zal er allemaal gaan gebeuren?x94

Peter de Boer, negenenveertig jaar, elf maanden en dertigdagen oud, loopt terug naar zijn computer. Hij is al bijna vijfentwintig jaarwerkzaam binnen de gemeente Beuningen, waarvan de afgelopen drie jaar alsbeleidsmedewerker ruimtelijke ordening. Hij denkt terug aan zijn beginperiodeen weet nog goed wat hij na zijn eerste werkdag tegen zijn vrouw riep toen hijthuis kwam. Nee, hij heeft het nooit helemaal naar zijn zin gehad, vanaf hetbegin al niet, maar desalniettemin heeft hij zich wel op weten te werken totzijn huidige functie. Een functie waar hij trots over vertelde op verjaardagen,maar welke langzamerhand niet bleek te zijn wat hij dacht.

x93Nog maar elf en een half uurx94 Peter kijkt vol spanning naarde klok en ziet dat de lunchpauze is aangebroken. Nog maar elf en een half uurvoordat hij deze levensfase definitief kan afsluiten. Al weken lang kan hij aanweinig andere zaken denken en nu komt het eindelijk dichtbij. Akelig dichtbijzelfs, want die bruine sneexebn brood met kaas krijgt hij vandaag amper door zijnkeel. x93Nog maar elf uur en vijftien minutenx94 denkt hij als hij richting detoiletten loopt.

Thuis was de spanning afgelopen week om te snijden. Zijnvrouw, zoon en dochter waren druk bezig met de voorbereiding voor zijnsurprisepartyvermoedde hij, en, zo wist hij uit ervaring, zijn vrouw kan helemaalniet tegen stress. Gelukkig heeft hij afgelopen jaren voldoendeervaring in het doenalsof zijn neus bloed opgedaan, dat deze week geen enkel probleem voorhemopleverde.

Zijn aandacht lag afgelopen week bij andere dingen. Urenlangbracht hij door op zolder. Hij vond er mooie herinneringen uit zijnverleden:zijn trouwfotox92s, oude liefdesbrieven, vergeelde toegangskaartjes envele andere spulletjes, allemaal met hun eigen verhaal. Hij zocht watvan deze dingen bij elkaar enlegde ze in een kistje. x93Zo,x94 dacht hij x93een mooi kistje voor over driedagen, vijf uur en twaalf minuten.x94

x93Nog vijf minuten.x94 Vol spanning gaat Peter nog snel evennaar het toilet. Zodra hij weer de gang inloopt, hoort hij de deurbel. Zijnvrouw rent hem voorbij om de deur te openen en verwelkomt de buren. TerwijlPeter naar boven gaat, hoort hij nog meer drukte in de woonkamer. Dan hoort hijeen claxon drie keer achter elkaar kort ingedrukt worden. Snel legt hij hetkistje op het bed. Voor zijn vrouw, voor straks, voor als ze naar bed gaat.

Dan pakt hij een koffer en loopt naar beneden. Hij gaatrichting de deur, opent deze en stapt naar buiten. Door het raam ziet hij allemensen die hij kent zitten. Hij weet niet precies wat hij voelt, twijfelt tusseneen braakneiging en een traan. Snel draait hij zich om en loopt naar de zwarteauto die voor zijn huis staat. Terwijl de auto de straat uit rijdt, voelt dehand die op zijn knie gelegd wordt als een bevrijding.

x93Eindelijk, eindelijkkan ik opnieuw beginnen.x94

Loop voor de grap eens op een mooie nacht door je stad. Kijk om je heen en zie in al deze rust de lelijkheid van onze straten. Kijk naar alles dat overdag als het druk is niet opvalt, maar waar je je nu goed aan kunt ergeren door de lelijkheid.

Ik liep zelf afgelopen week door een overdag leuk Nederlands stadje. Door de weeks, midden in de nacht zag ik echter pas alle lelijkheid, de lelijkheid die door mensen gecreexebrd is. Er zijn dus blijkbaar mensen die al deze lelijkheid ontwerpen, mensen die het maken en mensen die het durven te plaatsen op straat. Ze zullen er hoogstwaarschijnlijk zelfs een salaris voor overgemaakt krijgen. (of zullen ze dat in een afstotelijk zelfontworpen geldzakje krijgen?)

Laat ik eens beginnen met de vuilnisbakken. Ik heb tijdens een wandeling van drie kwartier alleen maar lelijke, onooglijke vuilnisbakken gezien. U kunt zich nu afvragen waar ik mij druk om maak, het zijn immers "maar" vuilnisbakken. Daar heeft u gelijk in, maar het zijn wel vuilnisbakken die het straatbeeld weerzinwekkend en afstotend maken. Die afschuwelijke, rechthoekige, verroeste, groenige vuilnisbakken. Maar wat zijn ze toch functioneel, dus waarom dan enige aandacht besteden aan de vormgeving?

Dan de troep die de winkeliers ‘s nachts buiten durven te laten staan. Eigenlijk wil ik het niet eens over deze afschuwelijke, foeilelijke troep hebben. Ik heb plotseling wel een soort van waardering voor vandalen gekregen. Ik zeg niet dat het dxe9 manier is om die troep weg te krijgen, maar het is in ieder geval wel een manier.

Ik liep nog een stukje door, had mij immers op een ontspannende wandeling voorbereid, maar toen viel mijn blik op de straatpatronen. Zes verschillende patronen en nog meer verschillende soorten stenen vormden samen iets dat xe9xe9n geheel moest vormen. Deze ongeorganiseerde chaos (chaos kan weldegelijk georganiseerd zijn namelijk, maar hier zat dus totaal geen organisatie in, ongeorganiseerde chaos dus) deed mij vermoeden dat dit niet het laatste stukje lelijkheid was voor deze avond.

En inderdaad, een aantal meter verderop, midden op een pleintje, stonden drie bomen. Niets mis mee, bomen kunnen mooi zijn en het geluk wilde dat dit hele mooie bomen waren. Alleen die hekjes die er omheen stonden! Lelijk! Weerzinwekkende, verfoeilijke, afstotende, misselijkmakende, vreselijke, ijzeren hekjes. Wederom met roest! Waarom? Zijn ze bang dat die bomen weg lopen?

Gelukkig stond ik weer voor de voordeur. Ik loop over de trap met mooi afgewerkte leuningen, over de gang met sfeervolle verlichting, gooi mijn kauwgom in een vuilnisbak die perfect past binnen het interieur en ervaar weer even de perfectie die mogelijk is.

Ben ik de enige die dit ziet? Belastingverhoging dit, zorgstelsel dat, onderwijs zus, cultuur zo… Nee, mooie vuilnisbakken op de straat! Laten ze dat eerst maar eens een keer regelen in die politiek! Ik heb er godverdomme vijf minuten door wakker gelegen. Vijf minuten! Het bleef maar door m’n hoofd spoken en het hield me uit m’n slaap. Het overkomt me niet vaak kreeg maar ik kreeg het niet van me af. Zo werden dit de vijf langste minuten uit m’n hele leven.

Met in mijn ene hand een fiets met een lekke band en in mijn andere hand een zware, volle tas was ik op weg naar de haven. Met een uiterste krachtsinspanning deed ik een poging tot het halen van mijn boot. Ik rende met fiets en tas door de stad heen en al kijkend op mijn horloge wist ik eigenlijk al dat het een verloren strijd was. Desalniettemin zette ik mijn wilde tocht toch voort en ramde twee Duitse toeristen omver. Ik schonk geen aandacht aan de schreeuw die het opleverde, ik had immers belangrijkere zaken aan mijn hoofd.

Ik moest blijven doorrennen, ik moest die boot halen. Het was in dit geval inderdaad geen willen, maar moeten, ik mocht hem absoluut niet missen. Het missen van deze boot zou een desastreuze afloop tot gevolg hebben voor mij, maar ook voor enkele dierbaren van mijx85

Terwijl ik bleef rennen, schoten enkele gedachtes door mijn hoofd. Gedachtes die nu ook weer door mijn hoofd spoken.

Of ik de boot gehaald heb en waar de reis naar toe ging laat ik in het midden. Hetzelfde op de vraag waarom het halen van de boot zo van belang was. Het onbekende heeft iets mysterieus, iets spannends.

Natuurlijk had u als lezer een mooi einde, of in ieder geval een einde verwacht. Ik verwacht ook vaak veel, soms te veel. Ik merk dat ik, en velen met mij, vaak teveel verwachten van iets. Ze denken bij voorbaat al te weten hoe iets eindigt, hoe iets eruit zal komen te zien, wat iemand zal antwoorden, wat iemand denkt. Dit kan gebaseerd zijn op verschillende zaken. Gebeurtenissen uit het verleden, of hoop voor de toekomst. Kader denken.

Het denken in kaders vormt een grote blokkade in de gehele ontwikkeling van de mens. De mens is aan het reproduceren geslagen. Geen nieuwe muziek, geen nieuwe films, geen nieuwe denkbeelden maar het recyclen van werk uit het verleden. En waarom ook niet? De massa pikt het, je komt er mee weg.

Welke beelden vorm jij bij een stuk tekst? Hoe zie je iets voor je? Geef je er een eigen invulling aan, of vorm je de beelden naar iets dat je al kent, plaats je iets nieuws in een bestaand iets?

De groten der aarde zijn vaak op hun bek gegaan. Ze hebben vaak genoeg gefaald in wat ze deden, maar bleven zich onderscheider door vernieuwend te zijn. Voorbeelden geven lijkt mij overbodig, iedereen kan wel een naam verzinnen uit deze categorie mensen. De vraag is in hoeverre u in staat bent creatief met gegevens om te gaan. Waar eindigt het bestaande en begint het nieuwe? Of zal dit in een hele grote cirkel verborgen zitten en bestaat vernieuwend niet?

Om terug te komen op het begin: zal ik die boot gehaald hebben? Waarom moest ik die boot halen? En wat als dit niet gebeurde? Wie zal het zeggen? Geef er uw eigen invulling aan, maar maak het niet standaard. Ik daag jullie uit, wat gebeurde er verder? Stap uit je kader en wees eens anders, anders dan de rest. Laat zien wat je werkelijk kunt.

Het is koud buiten! Heel erg koud. De winter moet nog beginnen, maar mijn lijf schreeuwt alweer om zomer. Echte zomer wel te verstaan. Zo een zomer met drie hittegolven. Een zomer waarin je tot diep in de nacht buiten kunt zitten. Op het strand, in een tuin, in een park, op een terras. Een zomer waarin de warme buitenlucht zich als een extra beschermlaag om mijn lijf heen slaat.

Maar het is koud! Heel erg koud. Nu al heb ik het koud. Terwijl zelfs de wintertijd nog niet ingegaan is, is het al koud buiten. Ik krijg al nachtmerries als ik er aan denk dat dit nog maar de herfst is en het dus nxf3g kouder zal worden. Die kou met ijs op de sloten, ‘s ochtends ijs op de autoramen waardoor je te laat komt,  rennende kinderen in de sneeuw en elke keer dat je uitademt die bevroren, uitgeademde luchtstroom. Ik verlang naar hitte. Ik verlang naar zweetdruppels die van m’n voorhoofd lopen terwijl ik in de zon lig met een ijskoud biertje. Zo’n flesje dat zo koud is, dat er bijna ijs op staat aan de buitenkant. Dxe1t soort ijs wil ik zien.

Maar nee, het is koud! Heel erg koud, zelf met een dikke trui aan. Ik haat het om op te moeten staan, wanneer het buiten nog donker is en ik de koude lucht buiten mijn bed al kan voelen. Mensen, luister alsjeblieft niet naar Al Gore, Leonardo DiCaprio en de rest. Rij extra rondjes in de auto door de stad, ga zo vaak als je kunt met het vliegtuig op vakantie, spuit mileu-onvriendelijke spuitbussen leeg zonder rede, neem een oude, vervuilende brommer, gebruik plastic wegwerp bordjes en bestek, verbrand zoveel mogelijk hout, stook olie, laat gerust de tv op stand-by en de lichten aanstaan, maar laat vooral zo vaak mogelijk de fiets staan!

Met z’n allen kunnen we dat broeikaseffect nog meer versterken! Luister niet naar al die mensen die je bang proberen te maken, de aarde vergaat heus niet. Warm haar juist zoveel mogelijk op, ze houdt ervan opgewarmd te worden. Echt waar, geloof me!

Maar mocht je het niet voor haar willen doen, doe het dan voor mij. Ik vries dood in deze kou.

Kwart over 9 in de ochtend. U begrijpt natuurlijk dat dit veels te vroeg is, maar ze werd wakker. Wakker met een kutgevoel. Mijn excuses voor mijn taalgebruik, maar met andere woorden kan ik niet overbrengen wat zij voelde. Een kutgevoel dus. Wanneer werd u voor het laatst wakker met een kutgevoel? Wat was de oorzaak van dat kutgevoel?

Bij haar had het grotendeels te maken met de zurige geur die haar neusgaten vulde. Zo’n geur die je herkent uit duizenden… Ze draaide zich om en jawel: in de hoek bij de deur lag een plas kots. Goedemorgen wereld!

Natuurlijk hoef ik u als intelligente lezer niet uit te leggen dat dit geen ideale start van een nieuwe dag is. Op deze manier ontwaken maakt deze dag al tot een kutdag (wederom excuses) en het liefste doet zij helemaal niets meer. Alleen verdwijnt die stank daar niet van, dus er ligt een leuk klusje voor haar in het vooruitzicht. Met een slaperige kop strompelt zij zoals maar weinigen dat kunnen de trap af, op zoek naar schoonmaakbenodigheden.

Toch lastig, er is veel dat ze zou kunnen gebruiken, maar ze realiseert zich dat niet alles even effectief zal zijn. Dat ding waarmee ze mensen soms ramen ziet lappen sluit ze al uit. Met een licht gevoel van trots vervolgt ze haar zoektocht. Ze vindt een emmer met verschillende doekjes erin. Doekjes die zo verstijfd zijn, dat ze haast als steekwapen gebruikt kunnen worden. Ze neemt een doekje en plaatst deze in de magnetron in de hoop het doekje weer in de oorspronkelijke vorm terug te krijgen. Een minuutje lijkt haar voldoende, dan is het brood immers ook altijd weer slap…

Hxe9 dit herkent ze van vroeger, ze gebruikte het nog wel eens als er sneeuw lag. In de sneeuwpop die haar vader maakte, mocht zij de wortel steken. Hij plaatste dan die bezem in de sneeuwpop. Ze beseft dat ze het braaksel met de bezem kan verplaatsen, maar het zal er niet door verdwijnen. Dan gaat er een lampje bij haar branden. Die stofzuiger zal nog wel eens effectief kunnen zijn. Ze heeft er vaak dingen in zien verdwijnen, dus deze plas moet geen probleem zijn.

Ze sjouwt het ding mee omhoog, weet met geluk een stopcontact te vinden, presteert het om de stekker erin te krijgen en weet de knop te vinden waardoor het apparaat begint te zuigen. Net op het moment dat het mij leuk begint te lijken (hoe zal deze stofzuiger reageren op deze briljante vondst?) word ik wakker. Helaas ook met een kutgevoel, want mijn neusgaten vullen zich wel echt met de zojuist door mij beschreven geur.

Wat je wel kunt, weet ik niet. Wellicht heb je voor mij onbekende humor, ben je getalenteerd in potten bakken, is je grove motoriek perfect ontwikkeld, begrijp je bomen helemaal, kun je achteruit fietsen, kun je alle bestaande vogelsoorten in alfabetische volgorde opnoemen, kun je Donald Duck nadoen, ben je in staat om hinkelend twee kilometer af te leggen binnen de twintig minuten of maak je vlechtjes zoals alleen jij dat kunt… Koken is niet jouw sterkste punt.

Helaas, ik houd van lekker eten, dus zet mijn zoektocht voort. Ik streef naar perfectie in alle opzichten en ook jij past niet in dit plaatje.

NEXT!

Wie is dat? Er loopt een man recht op me af. Zwart colbertje,zwarte pantalon, bolhoedje. Ik kijk op hem neer en zie hoe hij de deur nadert. Danopent hij de deur, en verdwijnt uit mijn gezicht. Waarom zou hij hier zijn? Ja,uiteraard voor de drank, maar waarom hier? Waarom nu? Ik zou naar benedenkunnen gaan. Het balkon af, de trap af en het hem gewoon vragen, ware het nietdat er zoveel te zien is. 

Kijk! Daar komt postbode Jansen. Zijn tas zit weer volmet brieven en pakketjes. Wat zal hij vandaag bezorgen? Zijn post maakt mensenblij, verdrietig, ontroerd, radeloos, wanhopig, euforisch, melancholisch of 1van de vele andere bestaande stemmingen. Laatst nog had hij een brief voor mij.Zelfs de postzegel van 5 cent rook naar het goddelijke parfum. Waarom was ergeen afzender? Misschien heeft hij vandaag weer een brief voor me! Afwachten,hij is nog maar aan de overkant van de straat. 

x93Postbode Jansen! Postbode! Heeft u nog post voor mij?!?x94Nee, het is weer niet gelukt om mijn nieuwsgierigheid te onderdrukken.

Gelukkig is de postbode een vriendelijke man en kijkt hijdagelijks of er iets voor mij bij zit als hij langskomt. x93Wacht even jongen, ikzal meteen voor je kijken.x94 

x93Hij is van mij! Geef terug!x94 Hxe9, daar komt de drielingvan 7 huizen hiernaast langs rennen. Die jongens lopen altijd te ravotten, maarhet zijn nette kinderen hoor. Ik wil nog roepen dat ze op moeten letten, maarhet is al te laat. Daar loopt Kees tegen de postbode op. Nouja, misschien ishet wel Piet, die dekselse jongens lijken zo op elkaar. De postbode laat allepost pardoes op de grond vallen en schrikt zich een hoedje. x93Sorry meneer, ikhad u niet gezienx94 zegt de jongen die tegen hem opliep. x93Ach jongen, dat geeftniets, nu kunnen jullie mooi helpen om alle brieven op te rapen en weer tesorteren. Begin maar bij het laagste nummer, en even en oneven nummers moetenop aparte stapels komen.x94 De 3 jongens duiken snel op de grond en beginnen aanhet klusje. 

Nu moet ik maar even wachten of er weer een brief voor mebij is. Gelukkig hoef ik mij hier geen moment te vervelen. Terwijl er in delucht een wolk in de vorm van een eng monster voorbij komt, lopen daar meneeren mevrouw De Vries. Meneer is al 79, maar nog altijd even kwiek als vroeger. Ookzijn vrouw is nog goed ter been voor haar leeftijd. x93Goedendagx94 roep ikvriendelijk naar beneden x93lekker weertje niet waar?x94 Ik hoor mevrouw ietsmompelen. Haha, het is ook elke keer hetzelfde, hoe vriendelijk ik ook doe, hetis nooit goed. x93de jeugd van tegenwoordigx85 blablax94 hopelijk word ik later niet net als hen. Ze worden tegemoet gereden door boer Klomp. Bah, hij vervoert weer mest opzijn wagen! Gelukkig heeft hij een krachtig paard. Vriendelijk wuift hij naar de postbode. 

Ondertussen zijn de jongens klaar met de post en komt Aliaangerend. Hij is de zoon van de slager. Iedereen in het dorp houdt van deslager. Wel jammer dat er geen varkensvlees te koop is, maar lam en schaapsmaakt ook prima hoor. De jongen gaan met zijn vieren richting het dorpsplein.Ali heeft zijn bal mee, ze zullen vast gaan voetballen samen.

Dan komt postbode Jansen naar me toe. x93Ik heb een briefvoor je! Ik rook hem al in de bak, hij moet wel van iemand komen die veel om jegeeft. Is het soms de dochter van de hoofdmeester?x94 Snel ren ik naar de trap omzo snel mogelijk buiten te zijn. Ik bedank postbode Jansen vriendelijk, wenshem een goede dag en ren zo snel als ik kan terug naar mijn balkon.

Terwijl de wolk in de vorm van het enge monster aan dehorizon verdwenen is en er nu een hartje boven mij zweeft, lees ik met eengrote glimlach de mooiste brief uit mijn leven. Langzaam begin ook ik te zweven…